سینمای ایران برای رشد به صندلی نیاز دارد

آنچه در این نوشتار می خوانید توضیح همین جمله کوتاه است، سینمای ایران از کمبود صندلی، نبود آمار دقیق فروش، وجود کپی های غیرمجاز، و ده ها مشکل دیگر رنج می برد، ولی مهم ترین آنها کمبود صندلی است، کمبود صندلی بیش از هر مشکل دیگری، کند شدن روند رشد و پیشرفت سینمای ایران را سبب شده است.

در کشور های پیشرو در صنعت سینما، که البته ایران نیز با تاریخ 100 و چند ساله ای که در این هنر دارد بی شک می بایست یکی از آنها می بود، حدوداً برای هر ده نفر یک صندلی سینما وجود دارد، ولی در ایران برای هر دویست نفر یک صندلی سینما وجود دارد. البته آن هم در حالتی که بتوانیم این صندلی ها را به تمام مردم ایران در هر شهری که هستند برسانیم، فراموش نکنیم یکی از مشکلات دیگر در این زمینه فراوانی سینما در شهرهای بزرگ و کاستی یا نبود آن در شهر های کوچک است.

در هر حال، این آمار برای کشوری با تاریخ و فرهنگی بس بزرگ و پر شگوه، کشوری که جوان ترین بافت جمعیتی جهان را دارد، کشوری که در نخستین سال های زاده شدن سینما از آن بهرمند شد، کشوری که فیلم سازانی بزرگ و تماشاگرانی نکته سنج دارد، بسی سبب شرم و آبرو ریزی است.

نسل آینده درباره ما چه خواهند گفت؟ مردمی که در تمام هنر ها از جمله سینما حرف های جهانی برای گفتن دارند، سالن سینما و چند صندلی ندارند که هیچ! دانه دانه سالن هایشان از سیستان و بلوچستان گرفته تا ایلام تعطیل می شود یا تغییر کاربری می دهد؟!

بسیار زشت و شرم آور است هم برای ما و هم برای آنان که خاک صحنه خوردند و این هنر را در ایران به اینجا رساندند و اکنون در بین ما نیستند.

بحث پیرامون مشکلات سینمای ایران بسیار است، برخی مشکلات سینما را زنجیروار می بینند و حل یکی را بدون رسیدگی به دیگران کافی و سودمند نمی دانند، برخی دیگر نیز مشکلات را در قالب هرمی می بینند که اگر بخش بزرگ آن حل شود بس است. در هر حال، سالن های سینما در کشور ما در حال تعطیل شدن هستند، درست است که این روند شاید در شهر های بزرگ کشور چشمگیر نباشد ولی در یک نگاه کلی می توان دریافت که مسئله از دست رفتن صندلی های سینما و نبود جایگزینی برای آنها باید جدی تلقی شود. رشد جمعیت، میل روز افزون مردم برای ماندن در خانه و تماشای فیلم از دستگاههای پخش خانگی و یا گیرنده های ماهواره، در کنار از دست رفتن صندلی های سینما همه سبب مرگ صنعت سینما در کشور می شود.

در کشور هایی مانند امریکا که جمعیتی چند برابر ایران دارد، پشتوانه اصلی هنر هفتم مردم هستند، در آنجا هم کپی های غیرمجاز وجود دارند، دستگاههای پخش خانگی وجود دارند، ده ها راه برای تماشای فیلم در خانه، در خودرو، در زمان پیاده روی، و حتی در بیابان وجود دارد! ولی چرا سالن های سینما یکی یکی بسته نمی شوند؟ چرا صندلی به تعداد کافی به نسبت جمعیت وجود دارد؟


راهکار چیست؟

برای جلوگیری از مرگ تدریجی سینمای ایران، چه در قالب هنر چه در قالب صنعت، که البته مرگ یکی سبب مرگ دیگری نیز می شود، باید همانگونه که در فیلم حرفی تازه به تماشاگر ارائه
داده می شود، در سالن سینما نیز حرفی تازه برای گفتن باشد، این همه امکانات نوین پخش، فن آوری های نوین سینمایی وجود دارد، چرا در کل کشور تنها یکی دو سالن مجهز به آنها هستند؟ این همه سرمایه گذار که می توانند با اشاره انگشت چند ده سالن سینما بسازند، چرا در بازار سیمان سرمایه گذاری می کنند؟! اگر صنعت سینما به اندازه کافی امنیت سرمایه گذاری ندارد، خوب مشکل را بیابید و آن را حل کنید. البته اگر در جذب سرمایه و مجهز نمودن سینما ها 100% موفق شویم باز هم کافی نیست، زیرا تا به آنجا در خوشبینانه ترین حالت جلوی تعطیل شدن سینما ها را گرفته ایم، بس کارهای دیگر نیز باید انجام داده شود تا قطار صنعت سینما در ایران از دستگاههای پخش خانگی و گیرنده های ماهواره ای عقب ناافتد.
خوشبختانه آنان که باید راهکار ها را بدانند می دانند، ولی افسوس که هیچ هشدار و تلنگری نمی تواند آنها را به کار وادارد، افسوس ...

- هم میهن